Wystawy

Pierwotnie podstawową cechą decydującą o zaliczeniu meteorytu do chondrytów była obecność chondr - milimetrowej wielkości, kulistych ziarenek składających się z oliwinów i piroksenów. Przeciętna średnica wynosi 1 mm. Są to kuliste lub elipsoidalne agregaty zbudowane z piroksenów, oliwinów, a niekiedy ze szkliwa. Chondry piroksenowe są przeważnie zbudowane z piroksenów o pręcikowym lub tabliczkowym wykształceniu ułożonych ekscentrycznie. Chondry oliwinowe to agregaty ziarn, płytek, sporadycznie pręcików oliwinu ułożonych ekscentrycznie – promieniście. Chondry osadzone są w drobnoziarnistym cieście skalnym składającym się z okruchów oliwinów i piroksenów oraz troilitu i metalicznego żelaza z niklem. W chondrytach węglistych ciasto skalne tworzą ponadto minerały warstwowe, grafit i magnetyt. Niektóre łatwo kruszą się, szczególnie te o niskich typach petrologicznych. W 1967 roku Van Schmus i Wood zaproponowali petrologiczno - chemiczną klasyfikację chondrytów dzieląc je na 6 typów petrologicznych i 5 grup chemicznych. Ich system jest obecnie powszechnie akceptowany, a jego dodatkową zaletą jest możliwość skróconego zapisu przy klasyfikacji chondrytów.